Wprowadzenie


Niezależnie od tego, jakim środkiem transportu i na jakim przejściu granicznym (lotniczym, morskim, kolejowym, drogowym czy pieszym) przekraczasz granicę Polski, obowiązują Cię określone wymogi i zasady, które powinieneś spełnić, by móc legalnie znaleźć się na terytorium Polski.

Ich poznanie ma szczególne znaczenie, zwłaszcza, jeśli jesteś cudzoziemcem spoza UE -  naruszenie zasad wjazdu i pobytu może bowiem skutkować dla Ciebie m.in. bądź odmową wjazdu do Polski, bądź koniecznością jej opuszczenia w następstwie wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

 

Przepisy


Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen):


  • ustanawia ogólne zasady wjazdu do państw obszaru Schengen, w tym Polski, a także państw członkowskich Unii Europejskiej, które zobowiązane są do wprowadzenia w swoim prawie dorobku Schengen (obecnie to już wyłącznie Cypr). 
  • reguluje zasady kontroli granicznej na granicach zewnętrznych tych państw, a także na granicach wewnętrznych (pomiędzy państwami obszaru Schengen oraz państwami stosującymi dorobek Schengen), na których nie zniesiono kontroli wewnętrznych.
  Państwa obszaru Schengen 

Państwa UE: Austria, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niemcy, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Szwecja, Węgry, Włochy.

Państwa EFTA-EEA (Islandia, Liechtenstein, Norwegia) oraz Szwajcaria. 

Polska jest częścią strefy Schengen od 21 grudnia 2007r. 

 

  Poza Schengen
  • Cypr (oczekuje na przystąpienie)
  • Irlandia (w związku z klauzulą opt-out).

 

Rozporządzenie UE to taki akt prawa UE, który obowiązuje bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich Unii i nie wymaga wdrożenia do ich prawa krajowego.

 

Ustawa z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (art. 23 - art. 49) reguluje:


  • niektóre ogólne zasady przekraczania granic Rzeczypospolitej Polskiej, w tym wymagania względem oczekiwanych od cudzoziemców dokumentów oraz ich obowiązki;
  • kwestie związane z postępowaniem dotyczącym odmowy wjazdu na terytorium RP;
  • kwestie szczegółowe związane z przekraczaniem granicy przez członków załóg statków morskich, wycieczki szkolne z innych państw członkowskich UE, wjazd na terytorium RP członka rodziny obywatela polskiego. 
  • zasady przekraczania granicy w ramach małego ruchu granicznego przewidzianego w umowach międzynarodowych o takim ruchu. 

Ustawa z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (art. 9 i art. 11-art. 14):


  • reguluje szczególne zasady przekraczania granicy przez obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin.


Ogólne zasady przekraczania granic



Przekraczanie granicy zewnętrznej UE


Czy wiesz, że...?

Polska graniczy na lądzie z siedmioma państwami. Granica z trzema spośród tych państw (Ukraina, Białoruś, Rosja) stanowi jednocześnie zewnętrzną (wschodnią) granicę UE. Jest to najdłuższa lądowa granica zewnętrzna w UE - liczy aż 1163 km.

 

Przekraczanie granicy zewnętrznej dozwolone jest jedynie na przejściach granicznych w ustalonych godzinach ich otwarcia. 

W przypadku planowanego pobytu krótkoterminowego (do 90 dni w każdym okresie 180-dniowym) na terytorium państw członkowskich UE, warunkiem wjazdu obywatelu państw trzecich jest spełnienie kryteriów ustalonych w rozdziale 1. tytułu 2 Kodeksu Granicznego Schengen (Przekraczanie granic zewnętrznych i warunki wjazdu):

Konieczne jest posiadanie ważnego dokumentu podróży uprawniającego posiadacza do przekroczenia granicy, przy czym dokument:


  • musi być wydany w okresie ostatnich 10 lat;
  • powinien być ważny przez przynajmniej trzy miesiące po planowanej dacie wyjazdu z terytorium państw członkowskich.

Konieczne jest także posiadanie ważnej wizy, jeśli jest wymagana na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806 z dnia 14 listopada 2018 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnienie z tego wymogu (Dz. Urz. UE z 28.11.2018, L 303/39) - chyba, że cudzoziemcy posiadają ważny dokument pobytowy lub ważną wizę krajową wydaną przez państwo członkowskie.

Konieczne jest:


  • uzasadnienie celu i warunków planowanego pobytu oraz
  • posiadanie wystarczających środków utrzymania zarówno na czas trwania planowanego pobytu, jak i powrót do ich państwa pochodzenia lub na tranzyt do państwa trzeciego, co do którego istnieje pewność wjazdu na jego terytorium (wystarczające zasoby pieniężne) lub możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem (np. gwarancje pokrycia kosztów utrzymania, limity na kartach kredytowych itp.). 

Załącznik I do Kodeksu Granicznego Schengen zawiera listę przykładowych dokumentów potwierdzających cel i warunki planowanego wjazdu.

Cudzoziemcy, którzy uprzednio składali wnioski wizowe, powinni podczas kontroli granicznych posiadać komplet dokumentów uzupełniających okazanych konsulom.

 

 

Każde z państw członkowskich ustala środki utrzymania niezbędne do przebywania na jego terytorium - wysokość tychże środków jest ustalona w załączniku 25 do praktycznego podręcznika Schengen (załączniku 18 do podręcznika do Kodeksu wizowego).

W przypadku Polski środki te określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 lutego 2015 r. w sprawie środków finansowych wymaganych od cudzoziemców wjeżdżających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz dokumentów, które mogą potwierdzić uzyskanie takich środków, a także cel i czas trwania planowanego pobytu. (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2122).

Informacja o SIS ⇒ otwórz link.

Cudzoziemiec nie może stanowić zagrożenia dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych żadnego z państw członkowskich, a jego dane nie mogą figurować w krajowych bazach danych państw członkowskich do celów odmowy wjazdu i pobytu.

Przekraczanie granicy wewnętrznej strefy Schengen


Na granicach wewnętrznych kontrola graniczna jest przeprowadzana jedynie w przypadkach, gdy okresowo przywrócono obowiązek kontroli granicznej. 

Nie zwalnia to osób przekraczających granice wewnętrzne z obowiązku spełniania ogólnych zasad przekraczania granic.

Wyjątki od ogólnych zasad przekraczania granicy


Wyjątki od zasad ogólnych ustanowione są obecnie w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 marca 2020r. w sprawie czasowego zawieszenia lub ograniczenia ruchu granicznego na określonych przejściach granicznych (Dz.U. z 2023r., poz. 1403 z późn. zm.)


Szczegółowe zasady przekraczania granic


Obywatele Unii Europejskiej w rozumieniu art. 20 ust. 1 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004, nr 90, poz. 864/2) oraz obywatele Islandii, Norwegii, Szwajcarii oraz Liechtensteinu mogą wjechać do Polski na podstawie ważnego dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu, potwierdzających ich tożsamość i obywatelstwo.

Członkowie rodzin obywateli UE korzystający z prawa do swobodnego przemieszczenia się na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/38/WE oraz członkowie rodzin obywateli Islandii, Norwegii, Szwajcarii oraz Liechtensteinu korzystający z analogicznych praw na mocy umów dwustronnych zawartych pomiędzy UE a ww. państwami, mogą wjechać do Polski na podstawie ważnego dokumenty podróży oraz:

  • wizy Schengen lub wizy krajowej wydanej przez państwo obszaru Schengen uprawniającej ich do wjazdu do Polski;
  • dokumentu pobytowego wydanego przez Rzeczpospolitą Polską lub inne państwo członkowskie, odpowiadającego karcie pobytowej członka rodziny obywatela UE, karcie stałego pobytu członka rodziny obywatela UE lub karcie pobytu.
  Jeśli członek rodziny należy do kategorii zwolnionych z obowiązku wizowego na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806 z dnia 14 listopada 2018 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz. Urz. UE z 28.11.2018, L 303/39) nie musi posiadać wizy Schengen, wizy krajowej lub dokumentu pobytowego, o ile nie wykorzystał dozwolonego okresu pobytu.

 

Przy przekroczeniu granicy, obywatel państwa trzeciego powinien spełniać wszystkie warunki wjazdu, o których mowa jest w art. 6 ust. 1 lit. a), c)–e) kodeksu granicznego Schengen oraz dodatkowo posiadać:

  • wizę Schengen lub wizę krajowej wydaną przez państwo obszaru Schengen uprawniającą ich do wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej;
  • dokument pobytowy wydany przez Rzeczpospolitą Polską lub inne państwo członkowskie, odpowiadający karcie pobytowej członka rodziny obywatela UE, karcie stałego pobytu członka rodziny obywatela UE lub karcie pobytu.
  Zwolnienie z obowiązku wizowego 
W przypadku, gdy cudzoziemiec należy do kategorii zwolnionych z obowiązku wizowego na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806 z dnia 14 listopada 2018 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnienie z tego wymogu (Dz. Urz. UE z 28.11.2018, L 303/39) nie musi posiadać wizy Schengen, wizy krajowej lub dokumentu pobytowego, o ile nie wykorzystał dozwolonego okresu pobytu.

 

  Tranzyt
Zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, obywatel państwa trzeciego w przypadku tranzytu do innego państwa (państwa niebędącego państwem obszaru Schengen) powinien posiadać zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie (wizę lub dokument pobytowy), o ile takie dokumenty są od niego wymagane.





Warunki wjazdu - objaśnienie



Uzasadnienie celu i warunków planowanego pobytu


Cudzoziemiec wjeżdżający do Polski jest zobowiązany do uzasadnienia celu i warunków planowanego pobytu, stosownie do celu pobytu.

Do tego celu cudzoziemiec powinien posiadać podczas wjazdu zestaw dokumentów identyczny do tego, którym posłużył się w celu uzyskania wizy, chyba że wymagają one aktualizacji, np. ze względu na zmienione terminy lub trasę podróży.


Podróżne ubezpieczenie medyczne lub ubezpieczenie zdrowotne


Cudzoziemiec wjeżdżający do Polski jest zobowiązany do posiadania podróżnego ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości przynajmniej 30 000 euro, ważnego przez okres planowanego pobytu lub posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

 

Listę ubezpieczycieli, którzy są uwzględniani przy ocenie, czy cudzoziemiec posiada ważne ubezpieczenie medyczne przy wjeździe do Polski podaje do wiadomości na swoich stronach Minister Spraw Zagranicznych.

Informacja MSZ - otwórz link (Uwaga! Zjedź na sam dół strony).

 

Środki finansowe i sposoby ich udokumentowania


Cudzoziemiec wjeżdżający do Polski jest zobowiązany do przedstawienia środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów utrzymania podczas planowanego pobytu w Polsce oraz kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania, tranzytu do terytorium państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia cudzoziemcowi na wjazd.

  Poziom wymaganych środków utrzymania w Polsce/ Schengen
  • 300 zł - jeżeli okres planowanego pobytu nie przekracza 4 dni;
  • 75 zł - na każdy dzień planowanego pobytu, jeżeli okres planowanego pobytu przekracza 4 dni 

– albo równowartość tej kwoty w walutach obcych.

W przypadku, w którym cudzoziemiec odbywa dalszą podróż do innych państw obszaru Schengen, powinien mieć niezbędne środki do utrzymania na terytorium tych państw, zgodne z okresem pobytu i kwotami referencyjnymi wskazanymi w załączniku 25 do praktycznego podręcznika Schengen (załączniku 18 do podręcznika do kodeksu wizowego).

 

  Koszty powrotu 

Cudzoziemiec musi również posiadać dodatkowo środki finansowe na pokrycie kosztów podróży powrotnej w wysokości stanowiącej równowartość biletu, na podstawie którego przybył do Polski, nie mniej jednak niż:

  • 200 zł  – w przypadku państwa sąsiadującego z Polską;
  • 500 zł  - w państwa UE niesąsiadującego z Polską, Norwegii, Islandii, Liechtensteinu lub Szwajcarii;
  • 2500 zł – w przypadku pozostałych państw

  – albo równowartość tej kwoty w walutach obcych. Alternatywnie posiadanie środków może potwierdzać także bilet powrotny.

 

Dokumentami, które mogą potwierdzić możliwość uzyskania przez cudzoziemca środków finansowych są:


  • zaświadczenie o wysokości limitu na karcie kredytowej wydane przez bank lub instytucję kredytową, które wystawiły kartę kredytową wystawione nie wcześniej niż miesiąc przed terminem przekroczenia granicy;
  • zaświadczenie o posiadaniu środków płatniczych w banku, kasie oszczędnościowo-kredytowej lub instytucji kredytowych mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej przed terminem przekroczenia granicy;
  • czek podróżny.

Obowiązek okazania środków finansowych lub dokumentów potwierdzających możliwość ich uzyskania nie dotyczy cudzoziemców przekraczających granicę na podstawie:


  • umów międzynarodowych, które przewidują zwolnienie cudzoziemca z obowiązku posiadania tych środków albo obowiązek pokrycia tych kosztów przez polskie organy państwowe lub instytucje publiczne;
  • wizy wydanej w celu repatriacji;
  • wizy wydanej w celu wykonywania pracy, pracy sezonowej lub pracy na podstawie oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy;
  • wizy wydanej w celu realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu łączenia rodzin;
  • karty pobytu;
  • wizy w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka.

Z wymogu przedstawienia ww. środków są też zwolnieni cudzoziemcy przekraczający granicę w ramach niesienia pomocy charytatywnej lub w związku z uczestniczeniem w akcji ratunkowej.

 

Cudzoziemiec wjeżdżający w celu:

  • podjęcia lub kontynuowania studiów;
  • uczestniczenia w badaniach naukowych;
  • szkolenia;
  • prowadzenia badań rozwojowych

- musi posiadać środki finansowe w wysokości co najmniej 1270 złotych na pierwsze 2 miesiące planowanego pobytu lub równowartość tej kwoty w walutach obcych.

Posiadanie niezbędnych środków może potwierdzać także dokument potwierdzający przyznanie stypendium.

Do potwierdzenia celu i czasu trwania planowanego pobytu cudzoziemca niezbędne jest odpowiednie zaświadczenie.

 

 

Jeżeli cudzoziemiec jest:

  • uczestnikiem imprezy turystycznej, obozu młodzieżowego, zawodów sportowych;
  • ma opłacone koszty pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej;
  • przyjeżdża do placówki leczniczo-sanatoryjnej;
  • jest uczestnikiem programu umożliwiającego wykonywanie pracy wakacyjnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która nie stanowi głównego celu jego pobytu, uregulowanego umową międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest stroną

 - musi posiadać środki finansowane w wysokości 20 złotych na każdy dzień pobytu, nie mniej jednak niż 100 złotych ( jeśli okres planowanego pobytu jest krótszy niż 5 dni), albo równowartość tej kwoty w walutach obcych.

- dokumentami potwierdzającymi cel i czas planowanego pobytu są odpowiednio:

  • dokument potwierdzający uczestnictwo w imprezie turystycznej, obozie młodzieżowym lub zawodach sportowych;
  • dowód opłacenia kosztów pobytu w zakresie obejmującym, co najmniej koszty zakwaterowania i wyżywienia;
  • skierowanie do placówki leczniczo-sanatoryjnej;
  • wiza w celu udziału w programie pracy wakacyjnej zawierająca nazwę programu zamieszczoną w polu „Uwagi”.

 

  Pozostałe przypadki

Gdy cudzoziemiec wjeżdża do Polski w celu:

  • wykonywania pracy, zobowiązany jest do posiadania zezwolenia na pracę, zezwolenia na pracę sezonową lub wpisanego do ewidencji oświadczenia o powierzeniu pracy;
  • odbycia nauki, powinien posiadać zaświadczenie o przyjęciu na dany kurs, do danej szkoły lub uczelni;
  • odbycia stażu lub wolontariatu europejskiego, powinien posiadać wszelkie dokumenty potwierdzające ten fakt.

Cudzoziemiec korzystający z mobilności krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, mobilności studenta, mobilności krótkoterminowej rodziny naukowca lub mobilności krótkoterminowej członka rodziny naukowca, który posiada dokument pobytowy lub wizę długoterminową wydane przez inne państwo UE, niebędące państwem obszaru Schengen, przedstawia dodatkowo kopię wysłanego do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zawiadomienia.

 


Odmowa wjazdu


Przesłanki odmowy wjazdu (art. 28 ustawy o cudzoziemcach):


  • brak ważnego dokumentu podróży, ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Polski i do pobytu na tym terytorium;
  • brak podróżnego ubezpieczenia medycznego lub ubezpieczenia zdrowotnego;
  • wykorzystanie dopuszczalnego okresu pobytu na terytorium państw obszaru Schengen wynoszący 90 dni w każdym okresie 180 dni, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej;
  • brak dokumentów wystarczających do potwierdzenia celu i warunków planowanego pobytu;
  • brak wystarczających środków finansowych pozwalających na realizację celu pobytu i powrót do państwa zamieszkania/tranzyt do państwa trzeciego;
  • przedstawienie podrobionego lub przerobionego dokumentu podróży, wizy lub innego dokumentu uprawniającego do wjazdu do Polski;
  • wjazd w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany;
  • dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu i pobytu;
  • wjazd cudzoziemca do Polski lub jego pobyt może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego;
  • z uwagi na względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub stosunki międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego UE.

      Wjazdu do Polski nie odmawia się
    • w przypadku posiadania przez cudzoziemca wizy Schengen w celu przyjazdu ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe;
    • jeśli cudzoziemiec uzyskał zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu;
    • jeśli podczas kontroli granicznej cudzoziemiec zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadkach, o których mowa w art. 28 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony;
    • gdy cudzoziemiec przejeżdża przez Polskę tranzytem w celu realizacji wizy długoterminowej lub tytułu pobytowego wydanego mu przez państwo UE (z wyjątkiem sytuacji, w której obowiązuje wpis do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany).

     

Decyzja o odmowie wjazdu


- wydawana jest przez komendanta placówki Straży Granicznej w formie decyzji administracyjnej. 

Postępowanie przed wydaniem decyzji ogranicza się do:

  • przesłuchania cudzoziemca;
  • kontroli dokumentów przez niego posiadanych;
  • przesłuchania wskazanych przez cudzoziemca osób towarzyszących mu w podróży;
  • dokonania sprawdzeń w dostępnych rejestrach, ewidencjach i wykazach w sprawie cudzoziemców;
  • uzyskania niezbędnych informacji od instytucji państwowych, organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego, jednostek gospodarczych prowadzących działalność w zakresie użytecznej publicznej, innych jednostek gospodarczych prowadzących działalność w zakresie użyteczności publicznej, innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych lub osób fizycznych.

Postępowanie może się ograniczyć do kontroli posiadanych dokumentów, w przypadku braku wątpliwości, co do niespełniania przez cudzoziemca warunków wjazdu.

Decyzja o odmowie wjazdu podlega natychmiastowemu wykonaniu. Przysługuje od niej odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Wobec obywateli UE i członków ich rodzin stosuje się przepisy art. 11 ust. 1 ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

Wjazdu do Polski można im odmówić jedynie w następujących przypadkach:


  • wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt jest niepożądany;
  • pobyt na terytorium Polski może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub zdrowia publicznego;
  • nie posiadają dokumentów wskazujących na fakt, że są uprawnieni do korzystania ze swobody przepływu osób.
 

Decyzja o odmowie wjazdu wydana na podstawie przesłanki dotyczącej zagrożenia bezpieczeństwa lub porządku publicznego, interesów międzynarodowych lub zdrowia publicznego, powinna uwzględniać zasadę proporcjonalności i być wydawane wyłącznie w przypadku, gdy zachowanie danej osoby stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla interesu społecznego.

Wcześniejsza karalność nie może stanowić samoistnej przesłanki do podjęcia ww. decyzji.

 


Inne zagadnienia


Cudzoziemcy będącymi członkami załóg statków morskich przypływających do polskich portów morskich, przekraczający granicę w celu zejścia na ląd i pobytu w granicach miasta portowego oraz gmin z nim graniczących są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz w trakcie pobytu statku w porcie.

Przykład:

W przypadku statku morskiego cumującego w Gdańsku, członkowie załogi mogą poruszać się po terytorium m. Gdańsk, m. Sopot, m. Pruszcz Gdański, gm. Stegna, gm. Cedry Wielkie, gm. Kolbudy Górne oraz gmin wiejskich Żukowo oraz Pruszcz Gdański, ale nie po terytorium m. Gdynia oraz m. Żukowo.

 

Komendant placówki Straży Granicznej, po uzyskaniu zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej, może udzielić cudzoziemcowi zezwolenia na wjazd do Polski :

  • ze względów humanitarnych;
  • ze względu na interes narodowy;
  •  ze względu na zobowiązania międzynarodowe.

Zezwolenie takie udzielane cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków wjazdu w zwykłym trybie, na okres do 15 dni. 

W przypadku, gdy inne państwo obszaru Schengen dokonało wobec takiego cudzoziemca wpisu do celów odmowy wjazdu i pobytu (SIS), jest ono informowane o udzieleniu takiego zezwolenia.

Art. 25a ustawy o cudzoziemcach pozwala komendantowi placówki Straży Granicznej na udzielenie beneficjentowi ochrony czasowej zezwolenia na wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pomimo braku spełnienia przez niego warunków wjazdu wynikających z art. 23 i art. 25 ust. 1 tej ustawy.

cookie

Ta strona używa ciasteczek (plików cookies) w celu ułatwienia Ci korzystania z naszego serwisu oraz w celach statystycznych, w szczególności:

Jeśli w ustawieniach przeglądarki nie zostało włączone blokowanie tego typu plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci swojego urządzenia. Pamiętaj, że zawsze możesz samodzielnie zarządzać tymi ustawieniami w swojej przeglądarce. Więcej informacji możesz znaleźć w naszej Polityce cookies.