Odmowa wjazdu
Przesłanki odmowy wjazdu (art. 28 ustawy o cudzoziemcach):
- brak ważnego dokumentu podróży, ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Polski i do pobytu na tym terytorium;
- brak podróżnego ubezpieczenia medycznego lub ubezpieczenia zdrowotnego;
- wykorzystanie dopuszczalnego okresu pobytu na terytorium państw obszaru Schengen wynoszący 90 dni w każdym okresie 180 dni, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej;
- brak dokumentów wystarczających do potwierdzenia celu i warunków planowanego pobytu;
- brak wystarczających środków finansowych pozwalających na realizację celu pobytu i powrót do państwa zamieszkania/tranzyt do państwa trzeciego;
- przedstawienie podrobionego lub przerobionego dokumentu podróży, wizy lub innego dokumentu uprawniającego do wjazdu do Polski;
- wjazd w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany;
- dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu i pobytu;
- wjazd cudzoziemca do Polski lub jego pobyt może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego;
- z uwagi na względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub stosunki międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego UE.
Wjazdu do Polski nie odmawia się - w przypadku posiadania przez cudzoziemca wizy Schengen w celu przyjazdu ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe;
- jeśli cudzoziemiec uzyskał zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu;
- jeśli podczas kontroli granicznej cudzoziemiec zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadkach, o których mowa w art. 28 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony;
- gdy cudzoziemiec przejeżdża przez Polskę tranzytem w celu realizacji wizy długoterminowej lub tytułu pobytowego wydanego mu przez państwo UE (z wyjątkiem sytuacji, w której obowiązuje wpis do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany).
Decyzja o odmowie wjazdu
- wydawana jest przez komendanta placówki Straży Granicznej w formie decyzji administracyjnej.
Postępowanie przed wydaniem decyzji ogranicza się do:
- przesłuchania cudzoziemca;
- kontroli dokumentów przez niego posiadanych;
- przesłuchania wskazanych przez cudzoziemca osób towarzyszących mu w podróży;
- dokonania sprawdzeń w dostępnych rejestrach, ewidencjach i wykazach w sprawie cudzoziemców;
- uzyskania niezbędnych informacji od instytucji państwowych, organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego, jednostek gospodarczych prowadzących działalność w zakresie użytecznej publicznej, innych jednostek gospodarczych prowadzących działalność w zakresie użyteczności publicznej, innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych lub osób fizycznych.
Postępowanie może się ograniczyć do kontroli posiadanych dokumentów, w przypadku braku wątpliwości, co do niespełniania przez cudzoziemca warunków wjazdu.
Decyzja o odmowie wjazdu podlega natychmiastowemu wykonaniu. Przysługuje od niej odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Wobec obywateli UE i członków ich rodzin stosuje się przepisy art. 11 ust. 1 ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin.
Wjazdu do Polski można im odmówić jedynie w następujących przypadkach:
- wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt jest niepożądany;
- pobyt na terytorium Polski może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub zdrowia publicznego;
- nie posiadają dokumentów wskazujących na fakt, że są uprawnieni do korzystania ze swobody przepływu osób.
|
Decyzja o odmowie wjazdu wydana na podstawie przesłanki dotyczącej zagrożenia bezpieczeństwa lub porządku publicznego, interesów międzynarodowych lub zdrowia publicznego, powinna uwzględniać zasadę proporcjonalności i być wydawane wyłącznie w przypadku, gdy zachowanie danej osoby stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla interesu społecznego. Wcześniejsza karalność nie może stanowić samoistnej przesłanki do podjęcia ww. decyzji. |