Q&A: Zezwolenie na pobyt stały


Posiadacz Karty Polaka nie musi wykazywać wcześniejszych pobytów w Polsce. Warunkiem uzyskania zezwolenia na pobyt stały jest posiadanie ważnej Karty Polaka i zamiar osiedlenia się w Polsce na stałe

Cudzoziemiec, któremu nadano status uchodźcy w Polsce, aby uzyskać zezwolenie na pobyt stały musi przebywać w Polsce nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat w związku z tą okolicznością. Do tego okresu zalicza się okres jego pobytu na terytorium Polski w toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, nawet jeżeli przebywał w tym okresie w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców. Pobyt w Polsce uznaje się za nieprzerwany, jeśli żadna z przerw w pobycie nie przekroczyła 6 miesięcy a łącznie przerwy w pobycie nie były dłuższe niż 10 miesięcy. Przepisy prawa dopuszczają przerwy w pobycie na terytorium Polski spowodowane m.in. wykonywaniem przez cudzoziemca obowiązków służbowych lub świadczeniem pracy zagranicą na podstawie umowy z pracodawcą posiadającym siedzibę w Polsce lub wynikające z jego szczególnej sytuacji osobistej (np. leczenia wymagającego pobytu zagranicznego, o ile przerwa taka nie trwa dłużej niż 6 miesięcy).

Nie, zezwolenie na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi, który pozostaje w uznawanym przez prawo polskie związku małżeńskim z obywatelem polskim i pozostawał w tym związku małżeńskim przez co najmniej 3 lata przed dniem, w którym złożył wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały, i bezpośrednio przed złożeniem tego wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż 2 lata na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z pozostawaniem w związku małżeńskim z tym obywatelem polskim lub w związku z uzyskaniem statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt ze względów humanitarnych.

Tak, zezwolenia  na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi, jeżeli jest osobą o polskim pochodzeniu i zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe. W myśl obowiązujących przepisów za osobę polskiego pochodzenia uznaje się osobę deklarującą narodowość polską i spełniającą łącznie następujące warunki:

1) co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej;

2) wykaże ona swój związek z polskością.

Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków, a w szczególności:

1) polskie dokumenty tożsamości;

2) akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością;

3) dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej;

4) dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej;

5) dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej.

Ponadto dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być również inne dokumenty, a w szczególności:

1) o rehabilitacji osoby deportowanej, zawierające wpis informujący o jej narodowości polskiej;

2) potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej polskie pochodzenie.

Nie, zezwolenia na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi, jeżeli:

  • jest dzieckiem cudzoziemca, któremu udzielono zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE pozostającym pod jego władzą rodzicielską:
  • urodzonym po udzieleniu temu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub
  • urodzonym w okresie ważności zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego temu cudzoziemcowi lub w okresie pobytu tego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany albo w związku z nadaniem mu statusu uchodźcy lub udzieleniem ochrony uzupełniającej, lub
  • jest dzieckiem obywatela polskiego pozostającym pod jego władzą rodzicielską.

Nie. Ustawa o cudzoziemcach nie zawiera w zakresie zezwoleń na pobyt stały wymogu dotyczącego konieczności posiadania przez cudzoziemca potwierdzonej znajomości języka polskiego, jak w przypadku zezwoleń na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Opłata skarbowa za udzielenie zezwolenia na pobyt stały wynosi 640 zł.

Zwolnione z opłaty skarbowej są:

  • Członkowie najbliższej rodziny repatrianta,
  • cudzoziemcy, którym udzielono azylu, 
  • posiadacze Karty Polaka,
  • obywatel Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lit. b i d Umowy Wystąpienia, który do dnia 31 grudnia 2020 r. wykonywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pracę jako pracownik delegowany przez pracodawcę zagranicznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

Opłatę skarbową należy uiścić z góry pod rygorem zwrotu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały. Opłatę skarbową należy uiścić na rachunek bankowy lub w kasie organu podatkowego, jakim jest prezydent miasta właściwy ze względu na siedzibę wojewody, do którego składany jest wniosek.

cookie

Ta strona używa ciasteczek (plików cookies) w celu ułatwienia Ci korzystania z naszego serwisu oraz w celach statystycznych, w szczególności:

Jeśli w ustawieniach przeglądarki nie zostało włączone blokowanie tego typu plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci swojego urządzenia. Pamiętaj, że zawsze możesz samodzielnie zarządzać tymi ustawieniami w swojej przeglądarce. Więcej informacji możesz znaleźć w naszej Polityce cookies.